Καταλήψεις

Αυτές τις μέρες παρακολούθησα αρκετές διαδικτυακές συζητήσεις περί των καταλήψεων και των κυβερνητικών ατασθαλιών. Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η πλειοψηφία των φοιτητών δεν γνωρίζουν γιατί αγωνίζονται, διαδηλώνουν ως υποχείρια κομματικοποιημένων "επαναστατών". Αναλώνονται σε εκφράσεις οργής χωρίς υπόβαθρο προέλευσης και αγχώνονται για τα αποτελέσματα των πράξεων τούς, έτσι όμως δεν κερδήθηκε ποτέ τίποτα μέσα στο ρου της φοιτητικής ιστορίας.

Καταλήψεις, διαδηλώσεις και προσπάθειες άρσης του φοιτητικού ασύλου.
Αν αφήσουμε όμως τούς φανατισμούς και τα ψευτοεπαναστατικά πιστεύω, είναι θεμιτό να αναλογιστούμε αν οι καταλήψεις υπό αυτές τις συνθήκες έχουν ουσιαστικό νόημα και αν το φοιτητικό άσυλο πλέον είναι κεκτημένο δικαίωμα χωρίς την ανάγκη υπεράσπισης. Γιατί αν δεν υπάρξει θετική έκβαση των διαδηλώσεων και διαμαρτυριών ή αν καταπατηθεί το άσυλο όπως σχεδιάζεται θα γίνει αποκλειστικά και μόνο γιατί δεν ξέραμε να υπερασπιστούμε με δέον τρόπο τα δικαιώματα μας.
Τα φοιτητικά δικαιώματα δεν έχουν σχέση με "φοιτητικές ασυδοσίες", και αν θέλουν οι πανταχού παρόντες φοιτητές να κάνουν την επανάσταση τούς αρχικά θα πρέπει να πετάξουν έξω από τούς πανεπιστημιακούς κύκλους οποιαδήποτε υποψία κομματισμού και έξω φοιτητικών παρουσιών. Τι δουλειά έχουν τα κόμματα στα πανεπιστήμια πρέπει να σκεφτούμε πρώτα και μετά για το τι δουλειά έχουν τα ΜΑΤ. Οι επιτήδειοι "γνωστοί άγνωστοι" ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε τέτοιες καταστάσεις, και όσο κατακριτέα είναι η καταστολή του δικαιώματος διαδήλωσης για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μιας κοινωνικής ομάδας με δυναμικά μέσα άλλο τόσο είναι και η παρουσία αυτών των στοιχείων στο φοιτητικό σώμα.


"Δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε πιόνια του κράτους" λένε χαρακτηριστικά οι "πρωτοπόροι" του φοιτητικού κινήματος και η τραγική ειρωνεία είναι ότι οι ίδιοι είναι εγγεγραμμένα μέλη σε κάποιο φοιτητικό "κρατικό" κόμμα, δηλαδή κοροϊδευόμαστε όλοι μαζί.
Στην άλλη όχθη "υποκινούμενες και βολεμένες" χαρακτήρισε καταστάσεις και πρόσωπα η κ. Γιαννάτου και όσο και να το απεχθάνομαι έχει δίκιο, γιατί εμείς οι ίδιοι της δίνουμε το δικαίωμα για αυτούς τούς χαρακτηρισμούς. Και εδώ βρίσκεται το μέγα σφάλμα, γιατί στην προσπάθεια για ένα αγώνα με δίκαια αιτήματα, τούς προσφέρουμε πατήματα να τον λασπολογούν με βάσιμες αιτίες.
Η κυβέρνηση βέβαια υποστηρίζει τις κινήσεις και τις ενέργειες των ΜΑΤ (πρωτότυπο), δακρυγόνα και άγριος προπηλακισμός δεν είναι φαινόμενα που συμβαίνουν πρώτη φορά και σίγουρα ούτε και τελευταία, κακώς μας ξενίζουν, αλλά πάλι ας αναρωτηθούμε για το τι δουλειά είχαν οι κουκουλοφόροι στο σώμα μιας ειρηνικής πορείας και γιατί δεν απομονώθηκαν από τον ίδιο τον φοιτητικό κορμό; Δεν κάνω τον δικηγόρο του διαόλου, ούτε προσπαθώ να δικαιολογήσω τις πράξεις των δυνάμεων καταστολής, το πιο πιθανό είναι ότι και χωρίς την παρουσία κουκουλοφόρων πάλι την ίδια εξέλιξη θα είχαμε, αλλά γιατί να τούς δώσουμε το δικαίωμα να αιτιολογήσουν τις πράξεις τους;

Όποιο επιχείρημα ή διαμαρτυρία και αν έχει ακουστεί κατά την διάρκεια των καταλήψεων έχει λάβει απάντηση. Απαντήσεις που οι ίδιοι οι φοιτητές με τις πράξεις τούς ή καλύτερα με την απραξία, σε μερικές περιπτώσεις, τούς τις έχουν προσφέρει

Εν κατακλείδι όσο τούς δίνουμε δικαιώματα να δικαιολογούνται τόσο περισσότερο θα πράττουν ανενόχλητοι, καλό είναι να υπάρχει αυτοκριτική πρώτα πριν κρίνουμε τούς άλλους, και επιτέλους ας σταματήσουμε να τούς προσφέρουμε άλλοθι για τις πράξεις τούς.

Σύνδεσμοι
Εδώ Πολυτεχνείο!
Indepentent Media center