Το ιστολόγιο του/της F.U.B.A.R

Ομίχλη, αδιαπέραστη αυλαία φρενάρει το βλεμμα. Το φως από τους στύλους κίτρινο αρρωστημένο...
Η άσφαλτος βρεγμένη...
Η υγρασία τρυπάει το κόκκαλο, γεμίζει τα πνευμόνια με κάθε ανάσα. Ησυχία...
Το ραδιόφωνο παιχνιδίζει με μπαλάντες και καντάδες. Όλα είναι νεκρά. Το μέτωπο ακουμπάει στο παγωμένο τζάμι...

Το να σηκώνεις τοίχους δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι κρατάς τους άλλους απ' έξω, αλλά εσένα φυλακισμένο.
Με "πτώματα" και εμπειρίες χτίζουμε τους τοίχους μας και αισθανόμαστε ασφαλείς, φυλακισμένοι εκεί μέσα, γιατί ο πόνος δεν μπορεί να μας ακουμπήσει, όμως μαζί με τον πόνο αδυνατεί και η χαρά και στο τέλος το μόνο που καταφέρνουμε είναι να

Άνθρωπος: Ζωή είσαι πουτάνα.

Ζωή: Άνθρωπε είσαι ηλίθιος!!!

Πού γράφετε η ημερομηνία λήξης του πραγματικού έρωτα μεταξύ δυο ατόμων;